artık ne yazık ki şu duruma geldik: beyaz yakalının lüks tüketimi tanımı tamamen değişti. daha önce yeni bir telefon almak ya da yurt dışı tatili lüks sayılırdı. şimdi bir avokadolu tost bile lunapark biletinden pahalı. ama enteresan tarafı, elimize her geçen yıl daha az şey geçmesine rağmen kişisel sunum masraflarımız artıyor. kişisel baristamız olmadığı halde maaşımızın büyük kısmını starbucks'ta azıcık kahve alarak tüketiyoruz.
veriye bakalım (abi şu veriye bakmadan rahat edemiyorum, ne yapayım): iş yerine gitmediğimiz günlerde mesai yapıyoruz, uzaktan çalışırken elektriğimiz suyumuz hep bizde. yani artık yeni nesil bir tüketim kültürü var ama beyaz yakalı dediğimiz kişi hala ilk maaşıyla hiçbir şey alamamanın şaşkınlığını yaşıyor. lüks enflasyon değil, tüketim enflasyonu bizim maaşlarımızdan çıkıyor.
