modern elitlerin situationship çıkmazı

yatırım portföylerini çeşitlendiren vizyoner zihinlerin, iş duygusal yatırıma gelince aynı anda üç kişiyi rotasyonda tutup kimseye risk bağlamama stratejisidir. her şey harika gidiyor, michelin yıldızlı restoranlarda yemek yeniyor, sanat galerileri geziliyor ama iş adını koymaya gelince "şu an startup aşamasındayım, taahhüt veremem" kalkanı devreye giriyor.

bütün opsiyonları açık tutmak rasyonel bir piyasa hamlesi olabilir ama romantik ilişkilerde sürekli a/b testi yapmak sadece kronik bir güvensizliğin maskesidir. duyguları bile optimize etmeye çalışan bu hiper rasyonel nesil, eninde sonunda kendi kazdığı opsiyonsuzluk kuyusuna düşüyor.