iklim anksiyetesi ve çağın melankolisi

ekran başında eriyen buzulları izleyip sonra vegan burger siparişi vermekteki ironiyi kimse konuşmuyor.

her gün bir felaket, her tweet bir tsunami; biz yavaşça erirken sadece teslanın emisyon kredisi savaşları büyüyor.

jetlerle paris'e uçup cop28'de karbon ayak izimizi konuşurken, gezegenin çöküşünü entelektüel bir estetikle süslemeyi başardık. artık sadece melankolik değil, aynı zamanda vizyonsuz bir hiçliğin içindeyiz.