beyaz yakalının maaş enflasyonuyle züppelik algısının aynı kavanozda turşu kurması aslında garip bir gösterge sunuyor. elimizde kantarda ne var bakalım, espresso üzerine laptopunu açan avukat sayısı artıyor, italyan siporları giymeden kendini elit hissedemeyen yazılımcı sayısı komik seviyeye ulaştı. lakin asıl veri dediğimiz nimetlerden biri olan harcama noktalarını incelersen sonunda şunu görüyorsun herkes marka bağımlısı değil aslında, malum kişisel bütçen direksiyon kırdığında çantasında muamele gibi birikimlerle mis vakti tekrar kasada bitiyor birileri iphone alıp 1 ayd loren silişmek yerine hazır hediyesi bos arabaya. ben veri takipçisi olarak fark ettim ki yok kardeşim lüks algısı diye bir sacayak su var
şu kısım daha da ilginç, ev kirası artan teknoloji projesi mühendisleri yeni nesillere bakıp "sen neden uzun vadeli enstrüman almıyorsun" diye ahkam keserken kendi 13. maaş tuzağı parlak akaryakıtın alt alta yazılınca çıkan tablo hepimizi şaşırtıyor. hesap brokerse kıyasçı her şey gerçek tutmamakla birlikte bazılarının harcama kaleminde eğlence ve gelişim harcamaları kolaylıkla kişisel kitlemeye dönüşüyor ve medeni hal de celal hal çoğu maaşın dengeli bi kısmını gider olarak yazmayı övünç sayıyoruz işin tuhafım emisyon frenleme politikası bu jest degil mi?
