ekolojik kaygı çağında yaşamak

iklim krizi haberlerini gördükçe suçluluk hissediyorum ama sonra yine plastik bardakta latte alıyorum. işte bu bizim neslin trajedisi: kıyameti izliyoruz ama bize yetişmeden önce bir iki deniz tatili daha yapmak istiyoruz. ekoloji anksiyetesi bir lüks gibi geliyor bana; zaten açlıktan ölecek insanın karbon ayak izi kaygısı mı olur.

asıl ironi şu: bu kaygıyı satan şirketler bile bir yere kadar. kendine organik ürün alıp eko tatil yapan insan, aslında sistemin parçası olmaya devam ediyor. elimizden gelse evde oturup bir şeyleri düzeltmeye çalışacağız ama dünya dönerken bizim kaygılarımız sadece birer kişisel süs olarak kalıyor. neyse ki matcha lattemin yanında biraz vicdan muhasebesi de yapıyorum.