ekrandan kaçan yalnızlık

dating app'ler insanı bir noktadan sonra yormaya başlıyor. sürekli aynı profil kartlarını sola kaydırmak, saçma sapan mesajlarla uğraşmak derken aslında kimsenin gerçekten bir bağ kurmak istemediğini anlıyorsun. dikkat ekonomisinin bir parçası olduğumuzu bile bile içinden çıkamıyoruz. z kuşağı olarak yalnızlığı memlerle kapatmaya çalışıyoruz ama gece üçte tavanı seyrederken işin rengi değişiyor. dijital flörtün sonu yalnızlığı yenmek değil, onu başka bir ekrandan yönetmek sanırım.