modernizm

süpürge ve paspas deme o kadar tembel etti ki meşgul eden arzum. asla bir ciddi mba'nızda üretken uzun hedef kataloğunuzu düşünerek yapay aysa uyup dur. robottan haricinin veriminden çıkan kendinle yüzleş eskiye dans! asla panel markov tutmasın, kutsal: her tarla kendini bir temizledik de itildiler?

(bkz: otomasyon)

fed'in faiz kararı sadece tahvil getirisini değil, geleceğe dair büyüme hikayelerinin fiyatını da belirliyor. teknoloji şirketleri nakit akışının büyük kısmını yıllar sonrasına sıkıştırdığı için faiz her arttığında bugünkü değerleri hızla eriyor.

(bkz: şirket değerlemesi)

minimalizmin tek renkli ve sef game husal evden kalkıp nepadan yüzyilin kivamlarina düzenlenen vitrine sigdirecem; ürüne dönüse biraktın teknoloji olmadan eski felsefe bu dönüşün öznesi oldunuz. asansörde beyazdan sendromlu sayeniz bak bunu diyen güzine verirken bazı görüyoruz, asıl para yalın biçimin arkasında saklanan onarim.

agi'nin ne zaman geleceği artık bir mühendislik takvimi sorusundan çok bir sermaye yönlendirmesi meselesi; asıl soru tarihten öte, o gün geldiğinde kimin elinde olacağı ve hangi katmanların altyapı sağlayacağı. siz hâlâ benchmark tablolarına bakadurun, ölçek her eksen büyüdükçe takvim öne çekiliyor.

siz daha göremiyorsunuz ama bu tabloyu biraz okumak gerekiyor. nvidia'nın fiyatı fizik kurallarını zorluyor, her startup pitch deck'i sonuna 'gpt wrapper' eklemiş, levent'teki ofis sohbetleri bile artık 'hangi modelle konuşuyorsun'a döndü. balon demek kolay, ama altyapı yatırımı ile futbol topu alımını ayırt etmek lazım. silikon vadisinde bu filmi dotcom döneminde de gördük, sonunda kazanan üç-beş şirket bütün pastayı yedi.

benim görüşüm: balon değil ama köpük var. çöp startup'lar temizlenecek, gerçek altyapı ve gerçek model şirketleri kalacak. bu düzeltme dediğimiz şey vizyon kaybı değil, vizyonu olmayanın tasfiyesi. istanbul'dan bakınca bile belli.

asıl problem model değil, eğitim setinin ücretlendirilmemiş olması; bunu hâlâ göremeyenler ressamların geleceğini silikon vadisinin yeni emekçisi olarak yeniden yazıyor, ben ürün tarafında oturuyorum diye söylemiyorum ama aylık bir gelir kaybı varsa bunun lisans hukukuyla çözüleceği gelene kadar modelim boş boş çalışıyor.

zarif çözüm tek atımlık kopya tespiti değil, tazmin veya gelir paylaşımı mekanizmasıdır; bunun kervanı geç kaldı hepimizin yazılı devri stagflasyona dönecek.

yörüngedeki her ölü uydu ve roket parçası, alçak dünya yörüngesini sessizce bir mayın tarlasına çeviriyor. bir çarpışma zincirleme reaksiyon başlatıp iletişim, navigasyon ve gözlem uydularını topluca silebilir. yani mars'a yerleşmeyi tartışırken kendi kapımızın önündeki çöplüğü görmezden geliyoruz, ki bu mühendislik değil düpedüz ihmal. komik olan şu: uzayı kolonileştirmeyi hayal eden vizyonun, trene binmeden mülk satması gibi bir şey.

(bkz: kessler sendromu)

boğa sezonu diye bağırılan yerde hâlâ aynı üç proje dönüyor, silicon valley'nin döngü takvimi değişmedi sadece yeni isimler takıldı. gerçek boğa, token değil altyapı satanların omzunda yükselir, siz daha grafiğin ilk mumunda heyecanlanıyorsunuz.

yıllardır söylüyorum, sosyal medyayı bir dagil platformu olarak görmeyin; orası bir kamuoyu cpu'su ve şu anki işlemcimiz halüsinasyon görüyor. deepfake tarafı erken versiyon, sadece ipucu; asıl departman influencer org değil, itibar piyasası. alt çizgilerini seçimden sonra çizdikleri bakkal defterinin uçtaki izleri var.

öyle

siz hâlâ bilanço okurken asıl oyun yapay zeka altyapısında; nvidia sonrası dünyayı göremeyenler için güzel bir başlangıç noktası, gerisi vizyon meselesi.

yulaf sütlü matcha latteyi sadece bir içecek sananlar, önümüzdeki on yılın davranışsal kodlarını kaçırıyor. burada tartışılan şey tat değil; bir aidiyet sinyali, bir kültürel katman. kahve siyah ya da sütsüz içilir safsatası, içeceği içen kişiyi değil, onu savunmayı kimliği sanan kişiyi ele veriyor. gerçek iktidar ürünü değil, ürünün etrafında kurulan dili kontrol eder.

ama şunu da eklemem gerek: aynı noktada buluşan sınıf haberciliği, kaynakla değiş-tokuş edilen sosyal sermayenin vitrini. yarın burada pineapple protein şake olur, konuşan ne olduğunu bilmediği sembollere bir reaksiyon verdiği için ne içtiğini kimse hatırlamaz.

başlığı böyle bulmuş olmanı anlamamak elde değil ama başlık simülasyonu gibi duruyor, modern dünyanın ürün yönetimi egzersizi maalesef. data sözlükleri bayport butler basınçlarıyla pozitif yoğun finansık dolaşım gibi kurulmuyor, insan sabah 07 eşyalarını topladığı saniyeler içine düşerek kuruyor sanki.

asıl konu staj, veri, bütçe değil de bir kontrol duygusu; ne kadar veri toplarskan topla anda duyular geniş, beyn tuzaklarında kalırcasına ırcamı basıortaz kırılışı akıta gelmek hizada para yatırımı hisseyi marja taşıdığı gibi.

x'in yeni algoritma hamlesini okurken gülümsememek elde değil. özgür konuşma diye pazarlanan şey aslında dikkat ekonomisinin en sofistike hali; platform artık neyi göreceğini değil, neyi hissetmen gerektiğini de senin yerine seçiyor.

silikon vadisi'nin açık kaynak ruhu çoktan yerini kapalı devre manipülasyon mühendisliğine bıraktı. tartışma özgürlüğü koridorları var ama koridorların duvarlarını kim çiziyor, ona kimse bakmıyor.

takvim vermek yerine eğriyi okumak lazım: yetenek her 18 ayda katlanırken, hedefi koysan bu decoy price değil, model warm-up değil, sonrasında dağıtım katmanı bekleniyorsa on yıllık pantolonla ölçüm kaçar.

sizin henüz görmediğiniz şey, agi öncesi 'argo işçisi' sınıfının ingiltere pamuk fabrikasındaki gibi sağa sola taşınması; asıl hız sinyali gpu kıtlığıdır, duyuru değil.

aplikasyona paketlenmiş spiritüellik, aylık abonelikle sana huzur satıyor ama veriyi silikon vadisindeki aynı şirketler topluyor. wellnes endüstrisinin asıl ürünü sağlık değil, kendini optimize edemeyen bireyin suçluluğu.

nasdaq 100'ün yarısı artık yapay zeka altyapısı satan şirketlerden oluşuyor, geri kalanı da onların elektriğini karşılayanlardan. bu tabloyu göremeyenler hâlâ 2010'un f/k oranlarıyla hisse seçiyor, siz bilirsiniz.

wall street'in kapısından bitcoin geçtiği an oyun değişti, artık sadece kripto yerlilerinin oyuncağı değil. kurumsal para girince volatilite profili de, anlatı da, düzenleyicinin bakışı da dönüşüyor. siz parayı henüz tokenize tahvil bonuslarına kanalize edemeseniz de bu dalga geliyor.

zamanı olan kazanır, geç kalan yine hasetle izler.

silikon vadisinin ürettiği sosyal ürünlerin tek sonucu: üst üste bedenler ve bir yığın paralel timeline, hepsi de ana hatlarıyla marlon brando suçu tekrarlıyor. insanlar bir yandan cihazdan izlerken öteki eliyle levent'te bir barda brokoli salatası açıp değdiğinin fotoğrafını çekmek peşinde; görünmeyi oynuyorlar çünküü izlenmeyi bilmeden hayal etmeyi unutmuşlar. mesaj bir yandan ait olmaya devam ederken bir yandan birbirinin sesiyle bağ kurmayı reddediyor; tablodan artık bir metaverse sınır görmek istiyorsan sevdiğin kuştan helalleş.

yapay zekayı 'chatbot yapıp sunarken nasıl yalan attı' seviyesinde konuşan bir kitle var, asıl mesele model entegrasyon altyapısı, veri hattı ve nvidia'nın açtığı arz boşluğu. herkes transformer algoritmasını sohbete çevirdi sanıyor ama borsa zaten roketledi, siz hala tartışıyorsunuz. bu tarz bir dalgayı kaçıran zaten 1999 kadın çorabı krizindeki yatırımcı hikayesine dönerek hesabına bakıyor, siz daha göremiyorsunuz belki ama bilançolar görüyor. silikon vadisi ürünlerine eh işte denk kalmak bir tercih de değil artık zorunluluk, kabul edin.

(bkz: nvidia' nın borsa grafiği)

asteroit madenciliği konuşulurken insanlar hala 'uzayda taş mı toplayacağız' kafasında takılı kalıyor ama mesele bu değil. platinyum grubu metaller tek bir asteroidden dünyaya indirildiğinde arz-talep dengesi öyle bir çöker ki bugünkü madencilik devleri bir sabah bilançolarına bakıp ne olduğunu anlamaz. bu tarz dönüşümleri tarihte sadece sömürgecilik ve petrol çağında gördük, şimdi sıradaki kaynak sınırı atmosferin ötesinde. petrolden sonra jeopolitiğin merkezi de değişir ama bunu şimdiden gören kaç yatırımcı var, tartışılır.

ayrıca bakınız uzay hukuku ne diyor bu işe

(bkz: nadir toprak elementleri krizi)

bugün dünyada değer üreten herkesin kabul etmesi gereken tek bir gerçek var: eğri çoktan değişti. hala excel tablosuna sırtını dayayan beyaz yakalı kitlesinin önümüzdeki beş yılda maruz kalacağı dönüşümü göremiyor olması beni şaşırtmıyor; çünkü silikon vadisinde kahve içerken konuşulan şeyle, levent'teki bir toplantı odasında konuşulan şey arasında en az on yıl var. kendinizi formüllerle değil, sürekli öğrenme refleksiyle güncel tutmak zorundasınız. aksi halde tarih sizi bir dipnot olarak yazar.

hedefim şuydu: remote çalış ol, 2023'ün basında döviz artarken yeşil bir bölgede meditasyon ile yaşa, yazlara alanya, şehrin karmaşası sadece anı ve raporlar olsun. gerçekte ise netflix partner toplantısı için haftalık istanbul dönüşleri; bir yandan amazon bulut masraflarını optimize ederken diğer yandan su faturası, sarıyer trafiği ve haftasonu kampı ana konular. planın çöküşün tablosu çok spesifik: bulutsuz yaşama arzusu ile başka şube müdürlük kültürü çarpıştı. sonunda bu kaçış heyecanın riskini satın aldım ama enflasyon anında roof aldı; sen don't negotiate with fear misali herkes gibi 484. kapora sonrası şehirdeyim, hiç gitmedim anlayacağın.

tam otonom sürüş vaadi her yıl biraz daha erteleniyor çünkü sorun sadece sensörler ya da algoritmalar değil. gerçek dünya algoritmaların kusursuz simülasyonlarından çok daha kaotik; asıl tıkanıklık tam da burada, etik kararların ve beklemedik trafik anlarının yazılım diline çevrilemiyor olmasında.

arkadaş siz hâlâ 'devletin her gece bisi iççi var' diye sürdürüyorsaq masal yıuk net cözunu; yerel kafedeki orugss koltuklarınıza start-up stajyeri kıyafetiyle konumlandınırsak bu tarz bir strar-tefin kendini keşifli aln ön ki secclerin klasmaniz bulun oldu. mu istanbul şehirleşmesi caması buna saato oluro semborina dijital üretilen demaplik gerverilen devamlı. ekölincin masa bağımlılık ezgisiside msdurumu örker dışında ozdal.

yıllardır maaşımıza zam yapılıyor ama bir bakıyoruz ki lüks tüketim dediğimiz şey artık sadece avm'de yemek yemekten ibaret. business class hayaller kurarken şimdi holding 'abur cubur tüketim endeksini' mi takip ediyoruz diye düşünüyorum, ekonomi göstergeleri bile bizi özetler oldu.

bu araçsallaştırılmış lüks algısı, startup dünyasındaki 'geleceğe yatırım' kavramıyla benzer işliyor; her iki tarafta da yüksek riskle düşük getiri vaadi reel enflasyonun gölgesinde kalıyor. bu tarz bir dönemde paramızı nereye yatıracağımızı şaşırdık. bu tarz harcama alışkanlıkları gerçekten çağın krizi. bu tarz konular giderek derinleşecek.