z kuşağının kurumsal hayata entegre sendromu

bence bu 'sendrom'un asıl kaynağı gençlerin esnek iş sevgisi değil, kurumların hâlâ fabrika mantığıyla kronometre tutmaya devam etmesi. stajda gördüğüm kadarıyla sorun şu: bize hayatının merkezine işi koyan bir düzen sunuyorlar, ama bizim odak noktamız o yüzden bölünüyor. bir yanda not almak, diğer yanda telegram grubu, sonsuz sekme. boomera göre bu incinlık, bize göre multitasking.

kafede sendika kurmasak da bir tarzımız var kanki. oturup saatlerce ekrandan beklemek yerine işi bloklara bölüp ritim yakalıyoruz. kurum da buna karşılık katı kabuller dayatınca ortaya sanrı çıkıyor. iş aslında kimse inatlaşıyor değil; herkes kendi verimini sokaktan takip etmeyi öğrendikçe team building adı altında haftalık simülasyona dönüyoruz.