silikon vadisinde çalışma kültürü

silikon vadisinde 'çalışma kültürü' diye anlatılan şeyin yarısı pazarlama, yarısı dopamin yönetimi. açık ofis, çekirdek saat, ücretsiz yemek, gamified performans sistemi... motor aslında tek bir şey üzerine kurulu: bağlılığı maksimum, maliyeti minimum tutmak. bunu bir aidiyet abartısı içinde yapıyorlar çünkü sadakat gerekiyor ama mantıklı bir ücret yerine 'mülkiyet hissi' dağıtıyorlar.

buna overemployment ya da sınırsız izin vaadi denince insanlar büyüleniyor, hayır bu hikâyede patron tarafı kazanıyor. late stage kapitalizmin bize anlatmadığı şey şu: verimlilik toplamda artıyor ama çalışanın kazancı gdc/msft değil, sadece daha fazla içerik ve daha fazla döngü. yani tablo: sınırsız izin, sınırsız dönüş. heyecan veriyor mu? evet. sürdürülebilir mi? orası kavga. bir hisse tutmadan inanmanız gereken bir dindir bu.