algoritma destekli sonsuz kaydırma distopyası

modern elitlerin romantizmi bir optimizasyon problemine indirgeyip filtre kahve eşliğinde insan kataloglamaktan ruhsal bir tükenmişliğe sürüklenmesidir. ruh eşi arayışının yerini algoritmik eşleşmenin verdiği ucuz dopamin alınca, geriye sadece metropol manzaralı plazalarda yankılanan lüks bir yalnızlık kalıyor.

nörolojik zaaflarımızı hackleyen teknoloji devlerinin, bizi bir ekrana kitleyip sonsuz bir dopamin döngüsüne hapsetmesi yüzyılın en sinsi siber suçudur. sen kendini dünyadan haberdar oluyor sanırken, aslında davranışsal veri havuzunda çırpınan dijital denek bir fareden farksızsın. bu dikkat sömürgesi bizi derin düşünmekten mahrum bırakan, koca bir nesli çürüten karanlık bir çukura dönüşeli çok oldu.

(bkz: siber zombi jenerasyonu)

dikkat süremizi saniyelerle ölçen teknoloji devleri, beynimizin dopamin reseptörlerini hackleyerek bizi ekrana kilitlenmiş modern zombilere çevirdi. silikon vadisi kodamanları dijital detoks kamplarında arınırken, biz onların yarattığı bu sanal döngüde algoritmaya veri beslemekten başka bir işe yaramıyoruz.