artemis projesi nin retro fütüristik kibri

insanlığın yarım asır önce ayak bastığı gri toza yeniden dönmek için trilyonlar harcamasını, yenilikçi bir zaferden ziyade geçmişi kopyalama çabası olarak okumak mümkündür. nasa'nın eski ihtişamlı günlerine dönme arzusu, devasa roketlerin estetiğine sinmiş o buram buram nostaljik egoda kendini belli ediyor.

bize gezegenler arası bir tür olacağımız sözü verilmişken, sadece ay yörüngesinde bir tur daha atmak için harcanan bu inanılmaz efor, kozmik ufuklarımızın aslında ne kadar daraldığını gösteriyor. vizyon dediğimiz şey dünü süsleyip yarına satmaksa, bu proje kibrin en parlak örneğidir.

elli yıl aradan sonra yuvaya, yani aydaki tozlu kraterlere dönme sevdamızın arkasındaki o gösterişli pr çalışması. uzay yarışının soğuk savaş dönemi rekabetini alıp, modern zamanların sürdürülebilirlik sosuna bulayarak önümüze sunuyorlar.

ay yörüngesinde bir gateway istasyonu kurup oradan derin uzaya zıplama fikri teoride çok elit tınlıyor ama pratikte trilyon dolarlık bütçelerle sapanla taş atmaktan hallice bir fizik mühendisliği. yine de o dev sls roketinin kalkışını nasdaq ekranı izler gibi histerik bir keyifle izleyeceğiz, orası kesin.