beyaz yakalilarin plaza isyanlari

kafedeki macbook'lu herkes bir gün 'dijital göçebeyim' diyor ama kira günü geldiğinde yine o yüksek gökdelene mail atar. hustle culture'a sövüp matcha light'a saatler harcamak ile cumartesi yetişmesi gereken pitch deck arasında incecik bir çizgi var; ben çoktan 'sanal elit' sendromunu kabullendim, en azından bahane kendime kaldı. ofis günleri bitmeyecek, bence ofisi sileceğiz sadece duvarları uzaktan çalışıyormuş moduna anime koleksiyonuyla çekip odadayı sanal yapacak servisler kiracının yerine itibar alır.

işten çıkışta kafedeki o 200 liralık kahvenin hayaliyle yaşayan bir kitle var. 'terfi alamıyorum, markette coin'im var' diyenlerdenim ben. ya hep ya hiç mantığıyla bir yerlere gidilmez ama bol kazançlı da olunmaz, bunu kabul edelim.