z kusaginin kurumsal hayata entegre olamamasi

z kuşağı kurumsal hayata giremiyor diye ağlayanlar aslında şunu görmüyor: bu çocuklar on saatlik mesaiye on yıllık sabır istiyor, sistem ise karşılığında ne veriyor? vade varken inanç yok, prim varken amaç yok. yani kurumsal hayattan kopmaları bir başarısızlık değil; piyasaya likidite gelmiş de kimse karşılığını ödememiş.

onlar her şeyi gecikmeli yaşıyor: promo için üç yıl, artış için bir yıl, tanınma için bedava emek. bir trader olarak bunu lanet bir konservatif portföy gibi görüyorum. ellerinde tek ömür var ve o ömrü yüzde iki getirili bir tahvil gibi harcamak istemiyorlar. risk iştahları yoksa suç onların değil, masadaki kartlara bakmadıklarını sananların.