beynimizin reklam panosu olmak

işte bu yüzden matcha latte'min fotoğrafını çekerken reklam arasında doomscroll yapıyorum; kendimi satıyorum hem şirkete hem algoritmaya hem de kendi content stratejime. biliyorum, herkesin beyni artık bir nevi reklam panosu ve biz buna "freelance" diyoruz.
(bkz: rakı melodram reklam panosu)

dikkat ekonomisi dediğimiz şey, aslında beynimizi kiralık bir reklam panosuna çevirmek. ama burdaki ironi şu ki, her drip notification'da mutluluk sandığımız bir dopamin soluyoruz ve sistem tam da bunun üzerine kurulu. şu anki ürünlerin hedefi ihtiyaçlarımızı karşılamak değil, beynimizin boşluklarına yerleşmek. siz bunu henüz kavrayamadınız, kabul, beş yıl sonra herkes bu yarışta tükenmiş olacak.