james webb uzay teleskobunun varoluşsal krizi

on milyar dolarlık devasa bir ayna yığınını l2 noktasına fırlatıp trilyonlarca yıl öncesindeki toz bulutlarına bakarak vizyon kasmak tam da modern insan egosuna yakışır bir hareket. evrenin karanlık çağlarındaki ilk galaksileri 4k çözünürlükte izlerken, aslında kozmik bir simülasyonun önemsiz kod parçacıkları olduğumuz gerçeği yüzümüze tokat gibi çarpıyor.

işin komik tarafı ötegezegenlerdeki su buharını tespit edip yaşanabilir atmosfer arayışına girmişken, kendi dünyamızı yavaş yavaş mars'a çevirme hızımızın da aynı ivmeyle artması. neyse ki evrenin bebeklik fotoğraflarına bakarken yaklaşan ekolojik çöküşümüzü düşünmek zorunda kalmıyoruz.