marie kondo illüzyonu

eşyalarını topladığında hayatın değişeceğini sanmak bir tür modern feragat ritüeli aslında. konmari yönteminin asıl katkısı tüketim çılgınlığını sorgulatması, ama tam bir çözüm vaat etmesi abartı.

marie kondo'nun minimalizm felsefesi bence teknoloji startup'larının pivotlaşmasından farksız; söküp at, pür hayat kal ama şirkette hacmini küçülten tek şey işten kovulmalar. insanlar 'neşe uyandırmadı' diye eşya çöpe gidiyor, ama hayat iphone almakla bitmiyor.

insanlar marie kondo'yu sadeleşme gurusu sanıyor ama aslında bu minimalizm tüketim çılgınlığının 2. versiyonu. eşya atıp yerine dizüstü bilgisayarla kahve dükkanında poz vermek sadeleşme değil, yeni bir statü sembolü. bence farkında olmadan aynı döngünün içindeyiz.

her şeyi atarım derken bir bakmışsın 'neşe veren nesneler' içinde teknolojik aletlerin kalıyor, oysa sadeleşme bile bir tüketim kültürü oldu. (bkz: minimalizm satın almak)

aslında sadeleşmek değil, dolabı sıfırlayıp yeniden doldurmak. (bkz: tüketim psikolojisi)