modern toplumda yalnızlık epidemisi

istatistikler net: genç yetişkinlerin önemli bir kısmı düzenli görüştüğü arkadaş sayısını 'bir ya da iki' diye işaretliyor. bir yandan ekranda binlerce kişiye ulaşan içerik üretirken diğer yandan yalnızlık oranları tırmanıyor. yani paradoks şu: tarihin en bağlantılı toplumuyuz, aynı zamanda en kopuk toplumu.

sebep sadece sosyal medya değil elbette. şehirleşme, çekirdek aile baskısı, uzaktan çalışma, geçişken ilişkiler derken yalnızlık artık bir hastalık değil bir yaşam biçimi haline geldi. ve kimse bundan bahsetmiyor çünkü itiraf etmek zayıflık gibi görünüyor. o yüzden 'instada herkes mutlu ben niye mutsuzum' döngüsü devam ediyor. çözüm ne? bilmiyorum ama en azından kabul eden bir kuşak lazım, çünkü utancı atmadan bunu tartışamayacağız.