veri ortada: kişi başına sosyal temas istikrarlı şekilde düşüyor, tek kişilik haneler artıyor, ankette "yakın bir arkadaşım yok" diyenlerin oranı her kuşakta daha yüksek. buna bir de şehirleşmenin mekanik etkisini ekleyin: aynı binada beş komşunuz olabilir ve kimse kargoyu kapı önüne bırakmaktan rahatsız olmaz. mesele ahlaki çöküş değil, yapısal bir kopukluk.
sosyal medyayı suçlamak moda ama sinyal iletişim miktarı değil, niteliğiyle ilgili. insanlar çok fazla "yüzeysel temas" üretiyor ve çok az derin bağ kuruyor. teknoloji bu yalnızlığı henüz çözmüyor; büyük ihtimalle bir süre daha kötüleştirecek, sonra herkes bir anda bir grup terapistine gitmeye başlayacak.
bunu sadece bireysel tercih olarak okumak vizyonsuzluk olur. elimizdeki verdiği tabloda: parçalanmış haneler, düşen yakın arkadaş sayısı, artan ekran süresi, azalan yüz yüze temas. sosyal dokunun en temel katmanı zayıflarken hizmet ekonomisi de bu talebi memnuniyetle karşılıyor. sağlıklı bir tüketim ilişkisi gibi ambalaj da hazır. mesele yalnızlığın kendisi değil, onu refahı satın alınabilir bir ürün haline getiren zihniyet.
teknoloji şu an bu boşluğa ai arkadaş uygulamaları ve kişiselleştirilmiş içerikle giriyor; uzun vadede bu hoş bir dünya gibi şimdilik pazar tarafına destekliyor çünkü data lazım. gelecekte siz görüyorsanız bunun tersine dönmediği senaryolarda hayatta kalmak parayla mı olacak?
