nomad hayalinden geriye kalan ofis

bir zamanlar masmavi deniz kıyısı laptop, kumlu parmaklar, refah göstergesiydi digital nomadlık. işte pandemi çıktıktan 4 sene sonra vizyoner misn? aslında bu yaşam tarzı ofis maliyetlerinden kaçan patronların kreasyonu mali. sen her sabah istanbul sultanbeyli'den çıkmamak diye özgürlük sanıyorsun, o heyecanla sahil kasabasında survival geçiriyorsun.

gerçek şu; sistem seni konumdan bağımsız kılıp yedi 24 vardiyaya iterken ruhsatsız bir motelle çalışan tacize dönüşüyor. yine de her ay üç farklı ülke değiştirenlere başarılar.

plot twist: o çok özendiğimiz bohem mobilden ofise geçiş aslında tıpkı bir yazılım güncellemesine benziyor, yeni özelliklerle geldi ama aynı çalışan pilli eski masayı bıraktık. ofise kimse dönmek istemez ama saldım çayıra mevlam kayıra diyen işverenleri hiç görmedim, mecburen biraz eski düzeni taklit ediyoruz bir yandan soup of the day gibi. (bkz: mobil ofis hayal kırıklığı)