ofis yok ülke yok wifi var ruhunu satmak

bali'de ellerinde macbook'la soraka sarkan o tipler... özgürlükten değil, wifi'dan güç alıyorlar. son moda 'ben göçebe elitim' havasıyla sörf tahtası yanında martini içip produktivite timsali oluyorlar. oysa realite şu: hiçbir yere ait olmamak bir süper güç gibi lanse edilirken bireyi taşıdığı dizüstünden farksız hale getiriyor.

starbucks şubeleri kapatıldığında ve ücretli masa kiraları kartı zorladığında işler değişiyor. dijital göçebelik kulağa özgürlük söylemi gibi gelse de nevi şahsına münhasır bir şirket köleliğini yeniden paketleyip faturaları seyyar bir hayata endeksliyor. gerçekten kaçıyorsun ama google drive'ın izin vermiyor.

wifi'n varsa dünyanın herhangi bir köşesinden rapor yazabilirsin ama ev sahibinle zoom görüşmesi yapamıyorsun. dijital göçebelik dedikleri aslında ruhunu roaming'e vermek.

wifi varsa vatan var, ama faizler yükselince o vatan da batıyor. ben bu dijital göçebe masalına kripto kadar güveniyorum: herkes 'özgürüm' diye gezerken portföy çakılıyor. riske girip kazanacaksın yoksa eve kapanıp noodle yersin. (bkz: trader psikolojisi ve fed)