silikon vadisi bankalarının batış süreci

svb'nin çöküşü aslında bir sürpriz değildi, sadece zamanlaması sürprizdi. fed faizleri sıfırdan beşe çekerken, uzun vadeli tahvillere gömülmüş bir bilançoyla ayakta kalmaya çalışan her banka potansiyel bir cesetti. sorun şu ki kimse 'ya hep ya hiç' oynamayı seven bir sermaye rejiminde orta yolun olmadığını kabullenmek istemiyor. paranın maliyeti sıfırken kurulan her iş modeli, faiz normalleşince masadan kalkmak zorunda kaldı.

silikon vadisi'nin en büyük yanılgısı, likiditeyi bir hak olarak görmesiydi. (bkz: moral hazard) mevduat sigortası olmayan hesaplarda yüz milyarlarca dolar tutan bir ekosistem, aslında kendi mezarını kazmıştı. bu tarz bir batış, sadece bilanço hatası değil, aynı zamanda bir kültür hatası. bu tarz krizler her seferinde 'bu sefer farklı' dedirtir, sonra aynı senaryoyu farklı isimlerle izleriz. teknoloji hisseleri toparlar ama emanet ettiğiniz paraları hatırlayan olmaz.