silikon vadisi'nin bize attığı en büyük kazık, insan ilişkilerini bir nasdaq hissesi gibi trade edilebilir bir algoritmaya indirgemesi oldu. binlerce cv inceler gibi yüzlerce profili sağa sola kaydırırken, aslında yapay zekanın bizi soktuğu hiper-tüketim döngüsünün içinde kendi duygusal sermayemizi sıfırlıyoruz. aradığımız o vizyoner ruh eşi hiçbir match ekranında karşımıza çıkmıyor, çünkü bu platformlar bizi birbirimize bağlamak için değil, dopamine aç beyinlerimizi ekranda daha fazla tutup premium abonelik satmak için optimize edildi.
metropolitan hayatların izole edilmiş akıllı evlerinde, en inovatif işleri yapıp günün sonunda hissettiğimiz o devasa boşluk tam olarak bu yüzdendir. cebimizdeki nöral ağlar bizi saniyeler içinde global veri tabanındaki yüzlerce elit yalnızla eşleştirebiliyor ama o bitmek bilmeyen 'acaba swipe'lasam daha iyisi gelir mi' fomo'su yüzünden hepimiz dijital birer hayalete dönüştük. en sonunda vizyonsuz diyaloglardan yorulup o app'leri kökünden siliyoruz, ta ki sistemin bizi içine ittiği o modern yalnızlık hissi yeniden güncelleme isteyene dek.
