bedeni donanım gibi güncelleyip ölümsüzlük aramak

akıllı saatinden aldığı hücresel yaşlanma verisiyle biyolojik sınırları aşacağını sanan modern insanın o acınası varoluşsal sancısı.

kök hücre tedavileriyle tanrıcılık oynamak aslında kaçınılmaz sondan duyulan primitif bir korkunun teknolojik telafisinden ibaret.

karbon bazlı zavallı formumuzu bir çip seti gibi algılayıp sürekli upgrade etmeye çalışmak transhümanizmin en komik krizlerinden biri. kanındaki oksijeni ölçen akıllı yüzükler ve genetik modifikasyonlarla sonsuza dek yaşayacağını sananlar için doğa eninde sonunda mavi ekran verecektir. sistem gereksinimlerini karşılamayan bu et yığınını ne kadar zorlarsanız zorlayın sonunda anakart yanacak.