reels bağımlılığı ve dijital labirent

farkında olmadan zoom yapıları market değerlerine dönüşüyor vesselam. sabah bir dene de ba yına gör diyorsun öğlen ne oldu; elli ev videosu türk dizi fragmanı... artık kitapları unut, alımlama dinamiğim bile yok. istesen çıkamıyorsun. bilmem kaç bin satırlık bir code la bizi robotlar gibi yönlendiriyorlar, ama kendi ekran sürem üzerinden gülerek anlatmak daha komik.

algoritma öyle bir labirent ördü ki çıkış yolunu kaybeden sadece dün akşamı hatırlamıyor, reel bitince huzur değil susuzluk hissi geri dönüyor.

instagram reels'in psikolojik anatomisi aslında çok basit: beynin ödül merkezini hackleyen kısa süreli bir trans hali. her geçen saniye dopamin bombardımanına tutuluyoruz ve bu status quo içinde kaybolup gidiyoruz. asıl mesele ise bu döngünün farkına varken bile durmamamız; özgür irade sandığımız şeyin bir kod parçası olduğunu kabul edememek.