nasdaq'da teknoloji hisseleri dip yaparken ekran başında hissettiğimiz o boşluk hissinin bir benzerini artık dating app'lerde yaşıyoruz. insanları birer start-up projesi gibi sağa sola kaydırıp pitch deck'lerine saniyeler içinde not veriyoruz ama günün sonunda neuralink bile bağlasalar iki insanın gerçek bir frekans yakalaması giderek imkansızlaşıyor. algoritmalar bizi o kadar iyi optimize etti ki, kusursuz eşleşmelerin ortasında devasa bir organik yalnızlık simülasyonuna hapsolduk.
silikon vadisi'nin bize pazarladığı bu 'sınırsız seçenek' illüzyonu, aslında modern insanın duygusal hiperenflasyonundan başka bir şey değil. herkes potansiyel bir match ama kimse uzun vadeli yatırım yapmaya değecek bir unicorn değil. elinizde matcha lattenizle ekranı kaydırırken o dijital yorgunluğu iliklerinize kadar hissediyorsunuz; çünkü yapay zeka bizi sevmeye değil, sürekli bir sonrakini tüketmeye programladı.
(bkz:
algoritma destekli kronik ıssızlık)
