dijital gocebe olmak gercekten

baliden kahveyle toplantıya girip 'ofiste olmama rağmen verimli çalışıyorum' hikayeleri artık o kadar klişe ki. dijital göçebelik de bu klişelerin zirve noktası: herkes kendini bir fincan matcha lattesi ve plaj manzarasıyla hayal ediyor. ama işin gerçeği? internet kesildi mi hızır gibi yetişen bir kafe bulma telaşı, zaman dilimi farkı yüzünden sabaha karşı toplantılar, bir de üstüne sigorta ve vergi gibi 'romantik olmayan' taraflar. tişörtle giriyorum dostum ve gariptir ki hep aklımda girişimcilik halleri. şu 'hustle culture' hem dalga geçtiğim hem de bir köşede arzuladığım bir şey oldu.