yalnızlık konusu günden güne global bir vaka olarak karşımıza çıkıyor. mevcut sosyal sistemler tarafından açık kaynaklı hale getirilen bu duygu hali; kent yaşamı ve iş koşullarıyla one minute sunucu hatası gibi artıyor. fakat mesele sadece klinik bir tabloya işaret etmiyor. veriler ışığında, insanların sosyal bağ kuramamasının yanı sıra kuramadıkları bu bağları algoritmalara devretmesi de interaktif 5y oldu. şehirler kalabalık ölçeğinde ne kadar kasabalıysa birey içine doğru hacim geniş eliboş.
aslında evrilen teoremim yalnızlığı sınıfsal bir ölçekle tanımlama zamanı. liberal toplumların kaybolan ortak ritüellerinin yerine sanal koltukta onay bekleyen vatandaşlar dikti. yapay zeka destekli sosyal partner uygulamaları ve mülksüzleştiren hizmetler (bkz:
bu tarz) tek başına kalmış insan güruhu için mükemmel konumlanmış durumda. diyeceğim o ki; her şey gece gündüz kodlanıyorken etiketlerle çalışacak anlam bütününden nadir ama işlevli sonuç alınır. bir rastgele sayı üretecinin tutarlılığıne on kez evet demektense insan ilişkilerine asıl yatırım şimdilik altın oran.
