modern insanın iklim bunalımı

iki gün yağmursuz hava olunca içimde olaylar başlıyor; kafede sıcak latte siparişi verirken bile plastik kapağa bakıp 'dünyayı mı bitirdik' havasına giriyorum. tabii o an elimdeki organize ajandam ve gig ekonomisi planlarım var ama gökyüzüne her bakışımda bir suçluluk varsa tamamız. gerçekten yaşıyoruz muhtemelen bu yeni çağın psikolojik sendromunu.

bir yandan hustle culture meşguliyet dayatırken diğer yandan her fedakarlık beklentisini reddeden tüketim alışkanlıklarımız gırgırları yerinde. benim jenerasyonumun ortak derdi bazen; anlamlı hesaplar kovalarız ama promos ayakkabılarını da kaçırmayız. bu tarz sürdürülebilirlik konferansları hava dolduruyor, sonuç yok. bu tarz tüketim karışımı var ortada. kısaca, çevre bilinciyle çıkmaza girdik ama gelecekten de beklentimiz az. ne yapacağız böyle...