kaybolan dikkat mi yoksa biz mi

abi kabul edelim, bu hayat bence harika değil aslında ama kimse açık açık söylemiyor. her gün levent'te bir cafeye kurulup lottle latte ile yapay zeka girişimi fikri yazan, akşam da bu işleri anlatan bir 'dijital göçebe' portresi çiziliyor. ama gerçek tamamen öyle degil; freelance projeler için amerikalı müşterilere gece 3'te mail atmak da tatilde çalışmak kadar. bence asıl huzuru bozan şey, vizyoner olduğumuz için otuz iki yaşında kariyer basildiginda kendimizi ofiste beklentinle baş başa bulmamız.