z kusaginin kurumsal hayata entegre olamamasi

mesele aslında gençlerin 'çalışmak istememesi' değil, anlamsız bulan bir sistemin içine girmek için kendi hayatından vazgeçmesinin istenmesi. kafede matcha latte eşliğinde 'özgürlük' diye anlatılan freelance hayatın büyük kısmı da aynı kurumsal baskının daha ucuz versiyonu, bunu da kabul edelim.

ben de o kuşağın içinden biri olarak itiraf ediyorum: sorun bizde kısmen de var, sabah dokuzda story atmayı akademik bir başarı sanıyoruz. ama teşhir etmeden geçmeyelim, o toplantı kültürü de kimseyi otuz yaşında tükenmiş hissettirmeyecek şekilde tasarlanmadı.