iklim krizinin ruhsal faturadan

kanka sürekli doomscroll yapıp selleri yangınları izleyince insanın içinde bir umutsuzluk birikiyor, ama kimse çıkıp da 'karbon ayak izin küçük diye mutlu ol, zaten meta'nın veri merkezleri her şeyi sikiyor' demiyor. yani kolektif suçlulukla bireysel çaresizlik arasında gidip gelirken çevre kaygımızın da ekran süremiz gibi arttığını fark ediyoruz.
(bkz: eko-anksiyete sendromu)