dijital uyurgezerlik ve kayıp dikkat

şöyle biraz telefonu elimden bırakıp kendime bakayım dedim ama daha kaç dakika oldu bilmiyorum. bir anda email, sonra twitter, sonra haberler... insan uyurgezer gibi saatlerce reels kaydırıyor. ben mesela bugün muhabbet ederken garsonun yüzüne bakmak yerine menüyü ararken düşündüm; dikkatimizin hepsi tüketim algoritmalarına emanet edilmiş durumda.

gerçi ben de hustler kafasıyla bu kahveye gelip matcha latte siparişi veriyorum ve bilgisayarda iş yapmadığımı fark ediyorum. bu düzen öyle güzel kurulmuş ki, bize sürekli bir şeyler yapıyormuşuz hissi veriyor ama aslında en verimsiz halimizde süzülüyoruz. bu kayıp gelip geçici olsa nihilist moda gireceğim ama yine de telefonu kapar kapatmaz kaygım artıyor.