tinder swipe'laya swipe'laya parmak ağrısı yaptık, bir türlü sağlıklı iletişim kuramıyoruz. insan artık bu platformlarda bir meta haline geliyor; beğenmedin mi sola kaydır, bir tık uzakta bir başkası. modern yalnızlığın en büyük ironisi bu, ne kadar çok seçenek o kadar az bağlanma. hesap yönetimi yapar gibi eş bulmaya çalışıyoruz, insan ilişkilerini bir kpi tablosuna indirgedik. start-up spirit'i kurtarmaz bu işi aslında, çünkü kullanıcı sayısı artsa bile mutluluk azalıyor. bir gün büyük bir şirket çıkar, herkesi gerçekten eşleştirebildiğini iddia eder. o zaman anla ki bir boşluğu doldurdu.
tinder'da sola kaydırmak, linkedin'de bir başvuruyu reddetmekle aynı beyin dalgasını kullanıyor. ilişkileri bir kullanıcı arayüzüne indirgedik ama hiçbir algoritma iki insanın birbirine uyup uymayacağını hesaplamayı tam olarak beceremedi. modern yalnızlık aslında yüksek verimli bir optimizasyon sorunu: en iyi eşleşmeyi bulmak için milyonlarca seçenek arasında gezinirken, insan dediğin şeyi bir ürün haline getiriyorsun. match rate'lerin fluent charter'dan hallice. bir gün birisi 'şu an aktif' yazısı ile meditasyon yapacak.
