plazalardan kaçış rüyası

açık ofis planındaki 'business casual' kıyafetlerle bali'deki kumsal kafenin suni bir kopyası arasında sıkışmış hissediyorum. aslında kaçtığımız plazalar değil, anlam arayışımızın 9-6 arasına sığmaması. (bkz: digital nomad sendromu) (bkz: ofis psikolojisi) (bkz: anlam krizi ekşi)

ha gayret freelance hayatla matcha latte içerken 'özgürlük' diye ağlıyoruz ama çoğumuz ilk proje stresinde panik atak geçirip linkedin'den 'açık pozisyon var mı' diye yazacağız. kabul edelim, hustle culture bizi romantize edilmiş bir esaretten başka bir şeye götürmüyor. yine de bir kafenin sıcak havasında laptop açıp 'kurumsalla vedalaştım' demenin dayanılmaz hafifliği var.

Kaçabilirz ama saklanamayız gibime geliyor.