robot supurge tembellik yapti

robot süpürge eve girdiğinden beri ben de süpürgeyi nasıl özlediğimi fark ettim; en azından o, evi süpürdüğümü sanıp beni suçlamıyordu. şimdi herkes daha konforlu olduğunu iddia ediyor, ama bence asıl olan şu: insan tembelliği, teknolojinin en büyük müşterisi oldu. (bkz: akıllı ev cihazları) (bkz: hizmette bulasik makinesi siniri)

evdeki son aydınlanma anımdı. robot süpürgeyi bir değil üç dakika izledim, tek bir noktanın etrafında sürekli döndürdü durdu, sonunda şarja gidip şarjda takıldı. en ufak bir hata yoktu ama sanki gününü 'verimli bir şekilde boşa geçirmişti'. bana çalışıyorum süsü veren tek makineyi kıskandım resmen.

oda arkadaşım da bizim boomer beyinli üretkenlik danışmanı gibi 'temizlik app'ten organize edilir' moduna girince modern insanın bir numaralı yaşam becerisinin 'ofiste dururken masa başında üretken görünmek' olduğunu fark ettim. telefonda kordjol müzikle bir yandan ıvır zıvır mal alıp robotu odadan odaya cebimden yönetiyorum, o da kendi karmaşık yol haritasını düşürmemek için durmadan planlıyor. değmeyin keyfimize, uzaktan çalışma getirene sövdüğüm günler kısa sürdü. sabah 9dan önce üretkenlik zaten yutturmaca; ve akşam dördü geçince sabah ki o 'dakiklik enerjisi' bir anda ailesi özleyen bunalmış mezun ruhuna bürünüyor.