• bugün (103)
  1. kanki bakınca olay biraz da beklenti grafiğinin uyuşmaması. biz memelerle, anlık geri bildirimle, sonsuz kaydırmayla büyüdük; kurumsal hayat ise üç aylık hedefler, cc'li mailler ve 'toplantıda konuşalım' döngüsünde çalışıyor. iki sistemin dopamin ölçek birimi aynı değil, o yüzden adapte olmak gerçekten sancılı.

    ama bu sendromu tamamen kuşağa yazmak da kolaycılık. kurumlar hâlâ yirmi yıl önceki ritimle iş güdüyor, sonra yeni gelen niye motive olmuyor diye şaşırıyor. (bkz: dikkat ekonomisi) problem bir tarafın değil, iki tarafın da güncellenmemesi.