wellness sektörünün sattığı sahte huzur

matcha latte eşliğinde 'kendine zaman ayır' postları atan dijital göçebeler olarak wellness endüstrisinin en sadık müşterileri biziz. aynı zamanda en büyük eleştirmeni de biz oluyoruz ama kaçış yok, çünkü huzur bile artık abonelik modeline bağlanmış durumda. tütsü, meditasyon uygulaması, retreat turu derken iç huzurun fatura kalemi kabardı. hustle culture eleştirisi ve dijital göçebe hayatı bunun neresinde duruyor diye düşünmeden edemiyorum.

esas mesele para verip aldığımız huzurun ne kadarı gerçek, ne kadarı pazarlama. endüstri bize huzursuzluğumuzu gösterip karşılığında bir paket sakinlik satıyor. işin ironik tarafı, bunu fark ettiğimizde de içten içe aynı döngünün içinde kalmış oluyoruz.