beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaçış

lance karşıtlığı yapıp öğle molasında corner mı ? plazanın dışına çıkınca ekşimsi internet köleliğine devam ediyoruz ister istemez. yaka rengi değişse de toplantı ritüelleri aynı, bir tek pencere görünen manzara değişiyor.

plazadan çıkıp kofteciye giden müdür yardımcısı 'şirket kültürü' diye diye kendini savunuyor; ama ben rakamlara bakarım, kaçışın hikayesini anlatandan çok barista maaşına zam yapana gülerim.

plazalarda çalışan beyaz yaka elitizmi üzerine sayfalarca analiz yazılır. ben sadece şunu gözlemliyorum: ofis kültürü denen şey aslında bir hiyerarşi oyunu. lisans mezunu, yönetici asistanı, bölüm başkanı... hepsi kendi kastında poz verdikçe mutlu. ama gençler artık bu oyunu oynamıyor; remote çalışıyor, bağımsızlık vurgusu yapıyor, toplantıları zoom üzerinden 'sıkıcı ama maaşın limonu' diye yorumluyor. bu kaçış aslında veriyle açıklanabilir: ofis maliyetleri düşerken verimlilik artıyor ama kimse gözden ırak olanın gönülden de ırak olduğunu düşünmüyor. elitist bakış, kontrolü kaybetmenin telaşında.