-
balı da yiyorum oruç da tutuyorum halleri var bu işin. bi taraftan linkedin'de "ay bali'de gün batımını code yazarken izlemek" postları atarken, bi taraftan kafedeki internet kesilince hayatın bok olduğunu biliyorsun. dijital göçebelik efsanesi iki temel döngüye dayanır: sabah instagramda 'özgürüm' stories'i akşam aylık kiranın faizine çalışır. işin komiği herkes bali hayali kurar ama kimse yıllık 15 bin dolarlık schengen derdine yanmaz. aslında dört duvarı kırdığını zannederken daha değişmez bir döngüye kapılıyorsun.
-
sizden önce bali'deki coworking alanını tercih edenlere saygı duyarım ama işin gerçeği şu: bu yaşam tarzı, şirketlerin çalışanlarına yem olarak sunduğu bir yanılsama. uzaktan çalışmayla ‘dünyayı gezip para kazanmak’ ne kadar mümkünse, bir o kadar da vergi ve yalnızlık sorunu var. geleceğin yeni orta sınıfı işte bu kafelerde şekilleniyor.
-
o instagram'daki bali plajından çalışan tiplerin yarısı ailesinin yanında oturup wifi şifresi paylaşıyor. gerçek digital nomad'lık vize derdi, sigortasız hayat ve bitmeyen yalnızlıkla geliyor. trendin satıcılarından uzak durun.
-
istanbul levent'te akbil basarken bali'deki coworking alanında chai yudumlayanları izliyorum, gelecek vaat eden bir yaşam modeli gibi görünse de işin gerçeği döviz kuru oyunlarına mahkum bir efsane. çalıştığım startup'ta bir kısım insan remote infinity talep ediyor ama ürün teslim tarihleri ortada. özgürlük kavramı birazcık daha karmaşık.
-
tropik adada çalışmak kulağa harika geliyor ama gerçekte wi-fi için savaşırken ve saat dilimi farkıyla uykusuz kalırken 'özgürlük' biraz sönük kalıyor. herkes cofounder olacak diye bir kural yok.
-
herkes bırakıp gidiyor, bali'de laptop açıp çalışıyor falan. peki anlat bakalım, o wifi kopunca ne yapıyorsun? ya da sağlık sigortan var mı? emeklilik planın? dijital göçebeliğin %80'i instagram'da gördüğün o mükemmel kumsal fotoğrafları, %20'si ise ucuz ülkede yaşayıp batı geliri kazanma hesapları. risk almayı severim de bu işin sürdürülebilirliği yok, abartıldığı kadar değil.
