iklim kaygısı çağı

dünyanın hali zaten iç açıcı değilken bir de üstüne bizim nesil sürekli geleceği düşünüp duruyor. her gün bir uyarı, bir rapor, bir çığlık; ekranlarımızda doğanın isyanını izliyoruz. işin ironik kısmı, bu kadar kaygılanırken çözüm için somut hiçbir şey yapmıyor olmamız. plastik şişemizi geri dönüşüme atmakla yetiniyoruz.
aslında bu kaygının tamamıyla şahsi bir çaresizlikten beslenmediğini fark ettim, biraz da düşünsel bir egzersiz haline geldi bizde. küresel krizleri düşünmek, sorumluluktan kaçışımız için bir bahane oldu adeta. oysa yangın yerine ilk müdahale edenin bireyler olduğu sınırlı; aslında hepimiz hem mağdur hem de bu gidişin bir parçasıyız. içinden çıkılmaz gibi görünen bu döngüde en azından tartışmayı sürdürmek bile, küçük de olsa bir başlangıç sayılabilir belki.