marie kondo felsefesiyle sadeleşme illüzyonu

sadeleşme dediğimiz pratik çoğu zaman bir felsefe değil, bir istifleme modelinin yeni kılığı. hepsini at, az kulle kalsın, ama sonra kalan kutuları düzenli bir depoya taşı ve yeni ürünlerle kutuları yeniden doldur. yani insanlar geçmişten koptuklarını sanırken depolama kapasitesinin göz ardı edildiği bir yeniden düzenleme üretiyorlar. burada ölçek problemi şu: minimalizm bireysel tatmin üretsin diye tasarlandığında, sistemin asıl yükünü yeniden arka plana atmanın sessiz bir aracı haline geliyor.

sonunda hep aynı çizgiye çıkıyor: uzun vadede masa etrafındaki toplantı sayısını değil, üretilenin gerçekten işe yarayıp yaramadığını mekanik olarak ölçmelisiniz. yoksa her akım, aynı binada dönen yeni bir sunum dosyasından ibaret kalıyor.