robot süpürge tembelliğin zirvesi

bütün gün kafede matcha latte içip "dijital göçebeyim" diye gezen ben bile robot süpürge aldıktan sonra kendimi bir üst seviyede tembel hissettim. evde tozlanma diye bir kavram kalmadı ama ben de ayakta durarak evin havasını solumaktan başka bir şey yapmıyorum sanki. hustle culture dedikleri buydu herhalde hustle kültürü diye bir şey varsa o da bu işte: bir işi otomatize edip oturup onun yaptığı işi büyüteçle takip etmek. yoksa süpürmekten daha mı yorucu robota kumanda etmek tartışılır.

bir robot kolun bardağı taşıması bir yana, evden kırıntı toplamayı devrime dönüştüren işte bu alet. insan, 3000 dolarlık süpürgenin ayaklarının dibine giden atalet stoacılığı karşısında bazen durup düşünüyor: bunu satın alacak enerjimiz vardı da süpürmeye mi yoktu?

asıl patlama kullanıcının süpürgeyi çalıştırdıktan sonra bariyerlere takılıp yemek takıntısıyla sinir olduğu sahne. teknorevizyon, robot süpürge fikrinin temel mekaniğini özerklik diye ihraç ederken aslında insanın kas hafızasını ortadan kaldırıyor. yarın robot süpürgen olmadan yaşamaya devam edemezsin, haberin yok.

insanlık artık süpürgeyi itmekten bile aciz, bir gün robot süpürge bizi süpürecek.