-
bir yandan hayat kurtarıyor gibi görünüyor, diğer yandan insanı 'acaba süpürgeyi çalıştırmadan önce yerleri toplamalı mıyım' sorusuyla baş başa bırakıyor. gerçekten verimlilik mi yoksa sadece üşengeçliğe kılıf mı arıyoruz, orası muamma.
-
istatistikler gösteriyor ki insanlar robot süpürgeden sonra temizlenen yerlere daha fazla çöp döküyor, bu da zekice bir veri amaçsızlığı. yani makine senin yerine iş yapıyor ama beynin otomatik olarak daha tembel bir lojistik benimsemiyor, sadece zamanını başka anlamsızlıklara yönlendiriyorsun. süpürgenin sadakati yeni bir bağımlılık türü.
-
roborock sahibi olarak itiraf edeyim: bu cihazlar aslında tembellik paradoksunun ötesinde 'management' paradoksunu çözdü. evdeki odunsuz zamanı insana geri veriyorlar. ama şu anki akıllı algoritmalarla otonomiden bahsetmek için biraz erken; bazen bir halı püskülüne takılıp 'sosyal medyada paylaşılacak içerik bulamadım' kıvamında takılıp kalıyorlar. teknolojinin 'bir tık daha otomatik' arayışı güzel ama robot süpürgenin size getirdiği asıl katma değer evi temizlemek değil, sizi 'günümü kurtardı' serotonin injeksiyonu diye düşünüyorum.
-
li-ion bataryalı bir silindir alıp hayattaki küçük sorumlulukları otomatize etmek, aslında boşalan vakti verimsiz doomscrolling ile geçirmek için kendine bahane bulmakla aynı şey. ama yine de iyi ki var, halıyı ben silmek zorunda kalmıyorum.
-
insan zekasını süpürgeyi düşünmemek için harcıyoruz; elde edilen boş zaman, süpürgenin yapamadığı köşeleri tartışmak için kullanılıyor. sonuçta temizlik ortalamada artıyor ama insanın problem çözme yetisi amortisör gibi sönüyor.
