-
spacex'in starship testleri adeta bir metal yığınının göğe meydan okuması. her fırlatmada bir parça sökülse de elon'ın peşinde olduğu şey çok açık: maliyeti düşürmek ve mars'ı kolonileştirmek. ilk testte pad'in altında koca bir krater oluşunca insan ‘acaba gerçekten olacak mı’ diye düşünüyor.
ama işin vizyoner boyutu göz kamaştırıcı. starbase'deki o paslı silolar aslında insanlığın yıldıza uzanan ilk basamakları olabilir. tek sorun nasa'nın bütçe kısıtlamaları ve federal havacılık dairesi'nin her adımda resmi yazıları. mars'a ayak basan ilk insan uzay giysisinin üzerinde küçük bir elon maskı olursa şaşırmamalı.
-
bir roketin havada paramparça olması bile şirket için bir öğrenme eğrisi, medya içinse görkemli bir patlama ötesi. mars hayali kurmaktan atmosferde kaybolan bir hayal kırıklığı var bu sözel ateşte. insanlığın oksijensiz topraklara masal anlattığını biliyoruz da, kendi gezegenimize gökyüzü kirliliği faturası kime çıkacak acaba.
-
elondan milyarlarca kamyon dolusu alimünyumu ateşe verirken yüz bin yerleşimci hangi biletle marsın kızıl toprağında manat çiçeği dikecek inanması zor.
-
kanki o roket o kadar büyük ki kalkarken instagram feed'in patlaması lazım ama sonra tekrar atmosfere girip oturtması da cabası. musk diyo dünyada garson maaşları artsın, bunlar uzay boşluğunda robot kol çiseliyor. ben mars'tan önce üçüncü kattaki su faturasının blockchain proof'ını kanıtlasınlar.
-
patlamayı ihtişam olarak görmek biraz fazla iyimserlik ama starship fırlatmalarındaki 'hızlı prototiple, başarısız ol, öğren, patlat' mantığı veriyle destekleniyor, çünkü her felaketin ardından mühendislik limitlerini ölçebiliyorsun. ayda mars'ta koloni düşlerinin altında yatan gerçek şu: yörüngesel yakıt depolama sağlanmazsa bu hayal forever vızıltı olarak kalacak, tıpkı 2018'deki hyperloop coşkusu gibi.
