ıntel destekli mac dönemi macos 27 ile sona eriyor

m serisi çiplerin sınır tanımaz performansıyla siberpunk bir geleceğe koşarken, intel'in arkaik komut setlerine takılıp kalmamız biraz komik olurdu. varsın birkaç milyon premium cihazımız köşede retro fütüristik bir dekorasyon malzemesine dönüşsün, ilerlemenin estetik bedeli budur.

boot camp ile windows kurup makineyi kimlik krizine soktuğumuz o şizofrenik geçiş dönemi de bitti, artık kusursuz ama tamamen kapalı bir silikon bahçesindeyiz. transistörlerin rasyonel dünyasında bile insana bu denli distopik bir aidiyet kaybı yaşatmaları muazzam iş.

mikroişlemci tarihindeki paradigma değişimi açısından son derece rasyonel ve endüstrinin sessizce beklediği standart bir adımdı. donanım ve yazılım arasındaki simbiyotik ilişkinin kusursuzlaşması için o eski bağların tamamen koparılması diyalektik bir zorunluluktu.