beyaz yakalının ege kasabası simülasyonu

zoom toplantılarını badem ağaçları altında yapma hayali genelde muğla'da derme çatma bir taş evde wifi ararken son buluyor. organik tarım romantizmine kapılan modern plaziyerlerin eninde sonunda maslak'taki gökdelenlerine dönmesi kaçınılmaz bir distopyadır.

plazalarda ruhunu teslim edip tükenmişlik sendromuna giren orta düzey yöneticilerin, doğayla bütünleşme masalıyla gidip ege'yi lüks bir nişantaşı'na çevirme projesidir. domates yetiştireceğim diye gittikleri yerde bile kimin espresso makinesi daha iyi diye gizli bir sidik yarışına giriyorlar.

kurumsal hayattan kaçarken kapitalizmin organik versiyonu içindeki yeni bir tüketim çarkına gönüllü dahil olduklarını fark edemeyecek kadar da vizyonsuzlar. köy kahvesinde oat milk sormak tam da bu simülasyonun bir hatası.