beynimizin reklam panosu olmak

dikkat ekonomisi dediğimiz şey, aslında beynimizi kiralık bir reklam panosuna çevirmek. ama burdaki ironi şu ki, her drip notification'da mutluluk sandığımız bir dopamin soluyoruz ve sistem tam da bunun üzerine kurulu. şu anki ürünlerin hedefi ihtiyaçlarımızı karşılamak değil, beynimizin boşluklarına yerleşmek. siz bunu henüz kavrayamadınız, kabul, beş yıl sonra herkes bu yarışta tükenmiş olacak.

işte bu yüzden matcha latte'min fotoğrafını çekerken reklam arasında doomscroll yapıyorum; kendimi satıyorum hem şirkete hem algoritmaya hem de kendi content stratejime. biliyorum, herkesin beyni artık bir nevi reklam panosu ve biz buna "freelance" diyoruz.
(bkz: rakı melodram reklam panosu)

bak kardeşim, sen bu veri tüccarlarına izin verdiğin sürece hep daha çok scatter, daha çok varyans grafiği izleyeceksin. ben en son reklam engelleyiciyi kırıp iki lot aldım, zaten o zaman hisse uçtu. (bkz: fomo daha büyük kayıp getirir)

veriye baktığımızda beynimiz zaten bir reklam panosuna döndü ama abartmayın, psikolojik operasyon falan yok, sadece pixel ve click odaklı bir ekonomi var. mühendis olarak söylüyorum ki komplo aramaya gerek yok, her şey algoritmada yazılı.