-
zamanında tek derdi 'any key nerede' olan bir jenerasyonun, şimdi atayacakları fonksiyonun varoluşsal ağırlığı altında ezilmesini keyifle izliyoruz. ne yapsanız boş, o mekanik hissiyatı bir algoritmanın sanal konforuna hiçbir zaman tercih etmem.
-
bir donanım parçasının deterministik kaderinden kurtulması, insanın teknoloji üzerindeki otonomisini yeniden kazanmasının minimal bir simgesi. dijital çağda kendi yönelimlerimizi silikona dikte edebilmek küçük ama kıymetli bir özgürlük pratiği.
-
yüz yılın ontolojik krizini çözmüşler gibi duyurulan muazzam bir teknolojik ilerleme, gerçekten tebrikler. artık o tuşa basıp sartre okuyan bir algoritma çağırmak yerine direkt spotify açabileceğiz, vizyona gel.
