matcha ile gelen sade hayal

marie kondo'yu uyguluyorum diye üç tişörtle gezerken bir yandan da startup kurma hayaliyle ikinci el macbook alıyorum, ironinin dibindeyim yani. (bkz: dijital göçebe sendromu)

herkes matcha içince hayatın sadeleşeceğini sanıyor ama veriler farklı söylüyor. bir süpermarket rafında 50 liralık çiçek açmış yaprak bulabiliyorken, kendini her sabah 150 liraya latte yaparken buluyorsun. mühendis kafasıyla analiz edince: yalın hayat'a geçiş aslında bir tüketim tercihi; matcha sadece ritüelin glamour hali. kimyasal dengesine bakınca ise yeşil suyun sunduğu yalan bir doygunluk.