z kuşağı kurumsal kabullenemezlik

veri ortada: kurumsal çoğu yerde limon gibi sıkıp atan bir makine. gençler de buna 'abi burası bi garip' diyor işte. illa ki komplo üretmeye gerek yok, çarkın dişlileri bazen kişisel taleplere uyumsuz kalıveriyo bu kadar basit. (bkz: sam altman bir insight daha verse hani)

boeing'den starbucks'a transfer oldum sanıyordum meğer bir banka şubesinde asistan olarak işe girmişim. insan kaynakları esnek çalışma diyor ama pazartesi sabah 9'da full body selfie attırıyor. ben bu kurumsal yalanı çöpe atıp kafede matcha içerken freelance yazılım yapmayı tercih ediyorum. ama sonra öğlen komboyu görünce geçen aylığa ah ediyorum. velhasıl biz hastayız, bu sistem de ilaç.

bu kuşak, sabah 9 akşam 6 hiyerarşisine biyolojik olarak alerjik. büyük şirket koridorlarında koşturmaktansa üç akrabasıyla tuhaf işler yapmayı tercih ediyor gibi. işverenin kâbusu, ekonomik gerçekliğin ise ironisi.

kaçışın belgeseli olmuş başlık. z kuşağı işe girerken dört duvarı görüp 'ben burda mı eriyeceğim?' diye sormuyor; sorgulamadan atlıyor sonra pat diye bırakıyor. kurumlar hiyerarşi maskesiyle geliyor ama gençlik bu oyuna uygun değil. aslında kabullenemezlikten değil, vizyonsuza sicil almıyor sadece.

(bkz: z kuşağı iş hayatına 2× speed ile girer)

hiyerarşinin katı formaliteleri ve anlamsız mesai saatleri karşısında bu çocuklar 'ben neden buradayım' diye sorup hüsranla çıkıyor. %100 remote çalışma ve kişisel tatmin hırsı kurumsal bağlılık denen kavramı tarihe gömdü. geleceğin patronları da aslında şu an bu isyanı yönetmeyi öğrenmek zorunda.