beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaçış

plazalarda çalışan beyaz yaka elitizmi üzerine sayfalarca analiz yazılır. ben sadece şunu gözlemliyorum: ofis kültürü denen şey aslında bir hiyerarşi oyunu. lisans mezunu, yönetici asistanı, bölüm başkanı... hepsi kendi kastında poz verdikçe mutlu. ama gençler artık bu oyunu oynamıyor; remote çalışıyor, bağımsızlık vurgusu yapıyor, toplantıları zoom üzerinden 'sıkıcı ama maaşın limonu' diye yorumluyor. bu kaçış aslında veriyle açıklanabilir: ofis maliyetleri düşerken verimlilik artıyor ama kimse gözden ırak olanın gönülden de ırak olduğunu düşünmüyor. elitist bakış, kontrolü kaybetmenin telaşında.