dijital göçebeliğin karanlık yüzü

herkes bali'de laptopla plajda çalışıp 'özgürüm' havası atıyor da, kimse wifi'nin kesildiği anki o panik halini anlatmıyor. dijital göçebelik denilen şey aslında ofis esaretinden kurtulduk sanıp hayatını havaalanlarında geçirme sanatı. kahve zincirlerinin tekli koltuklarına mahkum olmak, zaman dilimi hesabı yaparken uykusuz kalmak ve her üç ayda bir yeniden vizeli hayata başlamak... bunların hiçbiri instagram hikayelerindeki matcha latte fincanlarıyla uyumlu değil tabii.

hustle culture'a bu kadar meraklı olan bir nesil aslında dünyanın en yalnız iş modelini seçti. freelance işlerin güvencesizliği, sosyal güvencenin olmayışı ve en kötüsü 'ben üretiyorum, ben özgürüm' yanılgısının sürekli daha fazla çalışmaya itmesi... ironik olan şu ki, insanlar şirketin kölesi olmaktan kurtulduk diye seviniyor ama şimdi de wifi şebekesinin kölesi oldu. dalga geçtiğim her şeyi bende yapıyorum tabii, daha dün üç farklı kahve dükkanı denedim çünkü güzel ışık alan bir masa arıyordum.