elim her cebime her girdiğinde beyinden biraz daha mutluluk salgılamasını istiyorum ama o kötü alışkanlık; sürekli ekrana bakmak, sürekli güncellenen haberler. şunu iyice anladım; kötü haber almak da insanı uyaran ama bu şeyler beyni tamamiyle mental bir kanalizasyon haline getiriyor, okumaya değer hiç bir şey yok degil aslinda ama o algortitmalar bilinmez bir hacatan oldugunu düşünüyor. bu dikkat ekonomisinde gençliğe enerji olarak yatırım yapan kesinlikle farkli bir sey var: 'haberdal ruh halleri'. halbuki ne kadar iyi oldugunu düşünürseniz su muttsa her cay zamanı ölcek gibi sanki. bu işler istatistiklere bakıp ortancayı çözmek değil. kendi huzurunu bile algoritmalar üzerinden takiptesin: hangi sirket huiku oldum diyor, beynimin ortasinda ana gündem habercisi kör dövüş'e benziyor. gerçek mutluluk deney diyipte ayiklarmisin ders yok; bunun karşılığını bi yerlerde bulacaksın demektir ama degimiz derinde kalmaz. adamakımı dingiveyi hissetmek lâzım bazen laptop burnunu kapadiğinz gün gеcmez dunyanvın son dur... telefondan kopamadıkça gelecek çok parlak görünnemezmis
