bildirim bombardımanında kaybolan an

biliyorum be, kafana göre oturmuş matcha içiyorsun, elim insan gibi wacom'da rüya gibi UI yapacaksın ki cebin alarm gibi çalar. o an başka bir beyne, o beyin başka bir bildirime hapsolup gidiyor. anın içinde değil bildirimlerin akıntısında sürükleniyorsun. kaldı ki bildirimleri kapatacasın tutamıyorsun da ironi o ya bu hustle culture'ın kendisi bir bildirim gibi hayatımıza çöküyor. o toffee sticky note'daki o minimalist hedefler tümleşik değerlendirme döngüsünde bir keylogger gibi çalışıyor adeta.